GGD West-Brabant
Handen met sporen van vuil

Soms kan ik alleen een douche en een treinkaartje bieden

In het park bij mij in de buurt laat ik in het begin van de avond mijn hond uit. Ik zie een man op een randje naast wat struiken bij de vijver zitten, een beetje in elkaar gedoken, een paar plastic zakken naast hem starend naar zijn handen. De geur was onmiskenbaar toen ik langs hem liep….De volgende dag lag hij daar te slapen. Ik app in onze groepsapp en vind een collega die met mij mee wil gaan om de man aan te spreken.

Een eerste gesprek

Wij gaan naast hem zitten en hij rekt zich uit enigszins verbaasd met ons bezoek. Een verweerd gezicht, borstelige wenkbrauwen waaronder een vriendelijke oogopslag. Toen wij ons voorstelde ontplooide zijn gezicht in een lach. Zijn zwarte tanden, zwarte nagelriemen, kapotte kleding, handen vol kloven deden vermoeden dat deze man al enige tijd buiten verbleef. En dat klopte.

Hij kwam uit een andere regio en vond zelf dat hij daar niet goed geholpen werd – dus hij dacht dat het mogelijk beter was in het vriendelijke Brabant. Hij had zich al gemeld bij de Maatschappelijke Opvang maar, vanwege regiobinding (de aangewezen hulp krijg je alleen in de plaats waar je ingeschreven staat) kon hij daar niet slapen en werd hem verzocht terug te gaan naar waar hij vandaan kwam. Daar moest hij nog over nadenken en zo na wat rondkijken vond hij in het park wel een beschutte plek om te slapen. Of wij voor hem wat konden betekenen?

Een douche en schone kleren

Helaas niet wat hij graag zou willen. Maar wel eten, douche mogelijkheid, schone kleren, een rugzak en geld om met de trein terug te gaan. Tijdens dit al vertelt hij zijn verhaal – opgegroeid in een problematisch gezin met een vader die alcoholist was en een manisch depressieve moeder. De heer heeft heel jong al moeten leren om voor zichzelf te zorgen, kwam vaak tussenbeide als zijn vader zijn moeder mishandelde. De heer werd ook misbruikt door zijn vader want zei hij “aan je moeder heb ik niks” Er was nooit genoeg eten, de heer maakte zich meester in het stelen van eten bij de supermarkt en bij andere kinderen op school. Hij was er zo goed in - hij is er nooit op betrapt! De middelbare school heeft hij niet af kunnen maken, hij is gaan werken in de bouw. Zijn moeder heeft suïcide gepleegd en de heer is daarna uit huis vertrokken. Veel rondgezworven, veel verschillende baantjes gehad maar nooit de rust kunnen vinden. Door ‘foute’ vrienden in de criminaliteit beland en vervolgens een aantal keren in detentie gezeten voor diefstal. “Het leven is niet voor mij bestemd, het is mij in ieder geval niet gelukt er wat van te maken”

Als je bij de bevoorrechten hoort

Mijn automatische piloot zinnen – dit soort verhalen hoor ik namelijk met regelmaat van de klok – hou ik binnen bij deze man. Soms is er iets in iemand wat mij treft waardoor ik opeens echt doordrongen raak van het besef dat ik zo’n bevoorrecht leven heb. Zijn hulpeloosheid, ogen die af en toe volschieten, de onhandige stramme bewegingen, de voelbare goede inborst van deze man maken dat ik mij nederig voel en wegzak in ingewikkelde gedachten. Het beeld van 'The Tragedy of the Commons' van G. Hardin dringt zich bij mij op - een oceaan waar buiten elke reddingsboot minder bevoorrechte mensen zwemmen die zó graag in een boot willen of op zijn minst er aan willen hangen. Wat moeten de mensen in de reddingsboot doen?

Ik zwaai hem uit op het station, hij draait zich om bij het instappen en geeft mij een dikke knipoog met een brede glimlach. Voor de deur dichtgaat zegt hij: "ik red mij wel hoor, maak jij je nou maar geen zorgen!"

Plaats reactie

  • Beste Pierrette,

    Ik ken je niet persoonlijk maar dit raakt me ..Dit maakt jou als mens mooi..
    Dit maakt het leven mooi zo om te zien naar onze naasten! Is ook onze opdracht in het leven.
    Heb je naaste lief gelijk zelve.

    Blijf een mooi mens ..maw hou dit vast.!!

    Gepost door: Florence op 17-05-2019 om 19:07
  • Wat een aandoenlijk verhaal en zo goed beschreven Pierrette. Je voelt bijna de eenzaamheid van deze door het leven getekende man. Hoeveel leed kan een mens aan?
    Mooi om dan toch nog iets voor hem te kunnen doen.

    Gepost door: Yolanda Middelkoop op 09-05-2018 om 14:36
  • Whoa..wat een mooi verhaal en wat beschrijf je dit levendig Pierrette!

    Hier klopt mijn hart van!

    Gepost door: perry van maenen op 08-05-2018 om 13:22
  • Prachtig Pierrette. Dank je wel voor je goede zorg!

    Gepost door: Odette op 08-05-2018 om 07:34
  • Pierrette, je raakt de essentie van ons werk met dit verhaal, heel mooi omschreven!

    Gepost door: Tessa Dijkhuizen op 08-05-2018 om 07:05
  • Wat een ontroerende blog en wat lijkt het me moeilijk om dit werk te doen!

    Gepost door: Annefien Posthumus op 07-05-2018 om 14:46
  • Wederom zeggen woorden genoeg. De essentie van het verhaal is onze dagelijkse werkelijkheid.

    Gepost door: eric gronert op 07-05-2018 om 14:14
Pierrette Schoon
Pierrette Schoon

Ik ben Pierrette Schoon en werk als sociaal verpleegkundige bij de GGD. Ik sta klaar voor kwetsbare mensen die (tijdelijk) extra zorg nodig hebben. Ik deel graag mijn ervaringen want iedereen verdient de juiste zorg.

Plaatsingsdatum
07-05-2018, 14:41